Op zolder gevonden. De eerste playstation. Of de eerste Wii met korte draadjes.

Twee demo’s van Microsoft Surface, een interactief scherm dat bijvoorbeeld wachttijden in hotel lobbies moet verlichten. Een Microsoft product dat helemaal gebaseerd is op drag-and-drop.
Leuk, maar als je wat onhandig bent, zoals ik, en je zit op restaurant aan een tafeltje dat eigenlijk een interactief Surface scherm is, moet je toch opletten dat je ellebooggewijs niet ongewild 17 dame blanches bestelt.

Deze zomer zal ik twee weken in Frankrijk werken, in een klein dorpje waar wifi niet echt een topprioriteit is.
Met andere woorden: er is enkel gsm-ontvangst. Geen internettoegang en geen vaste telefoonlijn.
Ik zoek nu uit hoe ik daar tegen een redelijk tarief toch kan surfen. Al was het maar om dagelijks mails te checken en m’n websites te controleren. Volg mee…

Mijn schoonbroer vertelde me over mobile connect cards en Smetty wees de weg naar Vodafone.
Wat ik nodig heb is een Mobile Connect Datacard, dat weet ik nu.
Ik heb een Proximus gsm-abonnement, dus neem ik eerst een kijkje bij Proximus. Wat bieden zij aan? Enkele interessante promoties op hun formules “Mobile Internet”, maar je moet telkens een abonnement van 12 maanden nemen.
Wat me meteen opvalt op hun Mobile Internet website is dat er enkel foto’s van mannelijke nerds op de website staan. Imago building?
Nerds of geen nerds, Proximus Mobile Internet komt niet echt in aanmerking, want ze doen het enkel nationaal.
Ik denk dat ik zal moeten uitkijken naar een Franse provider.

[Wordt vervolgd…]

Vorige week dinsdag was ik op de Second Life Meeting in Gent.
Enkele Second Life kenners kwamen er praten over het fenomeen Tweede leven en De Mortierbrigade stelde er het splinternieuwe Second Life Humo-park voor, dat net afgewerkt was.

Er werd heel wat verteld die dinsdag. Vooral over geld verdienen in Second Life. Tussen de regels begreep ik dat als je nu nog geen lucratief real estate bedrijfje hebt, je ook nooit geweldig rijk zal worden. De landprijzen zijn immers geweldig gestegen en “First land”, land dat nieuwelingen kunnen kopen tegen een heel gunstig tarief is haast niet te krijgen.

Geld verdienen kan je het best door een baantje als stripper aan te nemen. Barman, security agent of tuinman verdienen minder. Met rondhangen (campen) in casino’s en dansen in disco’s kan je micorbedragen verdienen.
Ach, zelf heb ik in Second Life al 124 Linden dollars uit money trees gehaald en verdiend met “campen” en rondhangen, maar een stukje grond kost algauw 30 000 Linden dollars. Dat betekent kredietkaartsgewijs echte euro’s overpompen naar Second Life. Op zo’n moment van investering begin je dan toch na te denken.

Bart De Waele van Netlash schreef al dat hij niet in Second Life gelooft omdat het geen doel op zich heeft en niet gekoppeld is aan het echte leven.
Was dat maar waar … denk ik dan. Was Second Life maar een utopische, futurische droomwereld, een plaats waar je die aspecten van jezelf kan loslaten die je in het dagelijkse bestaan niet echt kwijt kan: een Alice-in-Wonderland-belevenis.
Maar Second Life wordt grotendeels gemodelleerd naar het eerste leven.
Het Humo-park (omgeven door een grote ijzeren omheining) bijvoorbeeld, is geen voorbeeld van inventieve droomarchitectuur of de wereld op z’n kop zetten. Het is een saai park van dertien in een dozijn. Wordt er bewust iets vertrouwd gecreëerd om de bezoeker gerust te stellen?

Wat me geweldig stoort bij het rondlopen in Second Life, is dat er niets mag. Je mag bepaalde privégronden niet betreden, je kan geen items achterlaten of creëren op land dat niet van jou is. Alles is clean en … saai. Geen graffiti (tenzij aangebracht door de eigenaar van het gebouw), geen vandalisme, geen anarchie, enkel de wet van het geld en het grondbezit.

Gelukkig biedt Second Life wel een aantal “vrijheden”. Zo kan je bijvoorbeeld probleemloos switchen van man naar vrouw. (Helaas moet je bij aanvang van het spel wel kiezen tussen vrouwelijk of mannelijk, iets tussenin kan niet) . En de gevorderde Second Lifer (zoals Corneel bijvoorbeeld) komt wel eens pluizige beestjes en cyborgs tegen.

Wow-tv, zo noemt Philips haar driedimensionele tv-schermen.
Uit artikels en beschrijvingen op te maken moet driedimensioneel tv kijken ongeveer hetzelfde zijn als kijken naar een 3D-film met een brilletje.
Ooit ben ik eens naar een oude kungfu film in 3D (met brilletje) gaan kijken in de cinema. De vuisten, speren en bamboestokken kwamen op me af. We hoorden botten kraken en paardenhoeven voorbijrazen.
Ik probeerde net zoals de andere kijkers zoveel mogelijk aanvallen af te slaan en te ontduiken. Vaak met bonzend hart en af en toe een gil of schreeuw.
Ja, 3D is heel wat anders dan een tweedimensionele treurbuis. Gedaan met de rust.

Binnen enkele jaren mogen we dus een betaalbare beeldbuis verwachten die gebruik maakt van de “Multiview lenticular technology”, gebaseerd op hetzelfde principe als de oude 3D cinemafilms: als je twee beelden op elkaar projecteert, combineren onze hersenen die tot een 3D effect.
Maar nu dus ook zonder brilletje.

KolaBlog Services ” is a NEW multimedia blogging service with built-in online tools that let you easily upload video, record your MP3 audio conversation for podcasts online, and share your digital photos with sounds to create a multimedia slideshow.”

Je kan er skypegesprekken mee opnemen en omzetten in mp3-formaat!

meer: http://www.kolablog.com/faq.php#Q3.3