Klein plaatselijk overstrominkje op de weg van Vientiane naar Luang Prabang, Laos.
In de meeste huizen stond het water een meter hoog. Maar de mensen bleven lachen en gingen dan maar vissen.

“Scattering clouds” hadden ze aangekondigd in de weersvoorspellingen voor Bangkok.
Dit zijn ze:

Ze smelten als sneeuw voor de zon, zodat die laatste zonder medelijden in je rug kan branden, terwijl het zweet in stromen van je afloopt. Tja, shoppen op straat in Bangkok, het is geen pretje….

Ik ga op reis in september, maar niet naar de zon…
Al een tijdje zit ik me argusorgen te gluren naar het weerbericht, maar elke dag opnieuw is er moesson.
Het is eigenlijk onverklaarbaar waarom ik telkens de behoefte voel om naar zo’n extreem vochtig, warm en plakkerig land te reizen. Te warm voor een regenjas en te nat om je kleren te laten drogen. Misschien zijn het de tegenstellingen die het hem doen?

Na One night in Bangkok gaat de (trein)reis richting Laos, het meest gebombardeerde en belandmijnde land van de wereld. Maar ook het minst vervuilde.