Commentaar op Terzake

Ook de website van Terzake (Canvas) is gerestyled en in een zwart kleedje gestoken. Helemaal in de geest van web 2.0 kan de gewone man er nu ook ongebrijdeld zijn commentaren kwijt.
Dat dat resulteert in een chaotisch zootje grappige ontboezemingen was wel een beetje te verwachten.
“Ik weet niet waar de idee vandaan komt om tegenwoordig steeds in duo op te treden? Dit lijkt me echt van het goede teveel.”
“Concept uitstekend, juornalisten ook maar…… moet Annelies zonodig ratelen. Spreek toch eens wat rustiger, je wordt er alleen maar beter mee. Dat geratel van je leidt de mensen af van wat je te vertellen hebt en dat is echt heel wat.”
“Ik krijg de indruk dat die presentators zichzelf aan het intervieuwen zijn, …”
“Proficiat met Terzake “nieuwe stijl‡ maar laat toch eerst de mensen uitspreken voor men een andere vraag stelt en niet vragen beginnen stellen midden in het antwoord…..erg moeilijk om een gesprek te volgen.”
“Al dat geflikker met licht, schuiven met kleurtjes en geluidseffecten. Is dat allemaal wel nodig ?”
“Zwart is lekker gothic. Houden zo. Minder vermoeiend aan de ogen dan wit.”
“Ik vind het nieuwe ter zake maar niks - het lijkt wel het jeugdjournaal - het journaal van 19u00″
“Frans zenne kapper is weer op vakantie!!!”
“Weet iemand hoe het liedje heet dat gebruikt wordt tijdens het terzake jaaroverzicht (tijdens de processierups) groeten”
“De nieuwe site van vrt is veel te ingewikkeld en het nieuwe decor is TE modern ..
Voor de rest, als er nog maar journaal is is het goed”
Er zijn blijkbaar een heleboel mensen zwaar aan het genieten van de nieuwe commentaarfunctie.
Pong
Op zolder gevonden. De eerste playstation. Of de eerste Wii met korte draadjes.
Chokotoff
Het chocolademerk Côte d’Or viert dit jaar zijn 125ste verjaardag (bron: De Morgen).
Na het zien van een documentaire over Jean Daskalides (de pralinemaker-gynecoloog-jazzmuzikant) ben ik een Daskalidas-fan geworden, maar -toegegeven- de Chokotoff is ook een begrip. Die net iets te grote caramel die zorgt dat je je mond niet meer openkrijgt van de plakkerigheid. En dat zachte laagje chocolade errond (scherp contrast) dat altijd te snel op is. Die Chokotoff -bijna een marteling om binnen te krijgen- kan zich beroepen op decennia van succes.
Nu ja, voor mij persoonlijk was het niet de Chokotoff zelf die interessant was. Mijn tante had me namelijk verteld over “de streep”. Als je het blinkende rechthoekige bruine zilverpapiertje voorzichtig van een Chokotoff-verpakking afscheurde, kon je eronder een gouden streep aantreffen. Zo’n gouden streep was zeer zeldzaam én je kon er een prijs mee winnen. Die prijs heb ik nooit gekregen, hoewel ik Chokotoff geknauwd heb bij de vleet, om strepen te verzamelen. Maar die gouden strepen bestaan in ieder geval. Ik ben een believer.
Barack Obama is now following you on Twitter
Mailtje gekregen. Is dit nu Big Brother?
Barack Obama volgt (net zoals Scobleizer) iedereen die hem volgt op Twitter.
Van: noreply@twitter.com
Onderwerp: Barack Obama is now following you on Twitter!
Datum: Woensdag 2 Januari 13:57
Hi, Mixette.
Barack Obama (BarackObama) is now following your updates on Twitter.
Check out Barack Obama’s profile here: http://twitter.com/BarackObama
Best,
Twitter
Geheime musea
Vandaag gezien op Canvas: “Geheime Musea”, een documentaire van Peter Woditsch over erotische kunst. Woditsch gaat op zoek naar verzamelaars van erotische kunst en achterkamers in musea.
Een zeer amusante reportage die nog maar eens aantoont hoe krachtig erotische kunst is. Ze wordt al jaren in achterkamers en geheime depots bewaard. Zelfs in tijden waarin je zonder veel moeite alles op internet kan vinden.
De verzamelaars en antiquairs die aan het woord komen hebben allemaal pretlichtjes in de ogen.
Dit kwam ik te weten:
- het grootste secretum (geheime plaats in een museum waar men de erotische kunst verbergt achter slot en grendel) bevindt zich in het Vaticaan.
- Dat Markies De Sade zijn “120 dagen van Sodom” intergraal op toiletrol schreef had ik al gezien in de film Quills. Het originele manuscript bestaat nog steeds en is in handen van een privé-verzamelaar. Het werd getoond in de docu, door een zeer omzichtige deskundige met witte handschoentjes aan.
- Ik heb moeten lachen met Jean-Jacques Lebel die vertelt over de censuurcommissie van het Vaticaan. Als die vroeger beeldhouwwerken keurde op hun ‘betamelijkheid’ werd er bij Griekse mannelijke naakten het (weliswaar marmeren) lid er met een klein hamertje “afgetikt”. Maar de kerk was eigenlijk zo beschaamd over die “beschadigingen” die ze toebracht dat alle afgekapte geslachtsorganen netjes gecatalogeerd en bewaard werden. Absurd, hé. Lebel zou ooit graag een tentoonstelling organiseren met al die genummerde en ingepakte uiteinden.
- De Britten zijn de meest preutse art lovers. Peter Woditsch slaagde er niet in om toegang te krijgen tot de geheime erotische kabinetten van het British Museum. Die bestaan niet, en als ze bestaan zijn we de sleutel kwijt, zeggen ze daar.
Hoe dan ook, het geheime en obscure dat rond de verborgen kunstwerken en boeken hangt maakt het pas echt spannend voor de verzamelaars.