Ik ben tegenwoordig zot van Amy Winehouse en haar leuke teksten. Haar laatste cd “Back to black” zit vastgeroest in de cdspeler.
In de auto zing ik dan luidkeels mee - je kent dat wel. M’n favoriete meezinger uit Back to black is het tweede nummer, “You know I’m no good”. Brilliant vind ik die eerste strofe:

Meet you downstairs in de bar and hurt
Your rolled up sleeves in your skull t-shirt.
You say “What did you do with him today?”
And sniffed me out like I was take away.

Nu ja, dat van die Take Away dat had ik zelf zo geïnterpreteerd.
De grappigste metafoor in jaren.
Maar in het tekstboekje staat iets anders:

And sniffed me out like I was Tanqueray.

Ik blijf Take Away zingen…

Ellen Degeneres - The begining op Joox, het videoplatform dat ook wel het illegale zusje van Joost genoemd wordt, omdat de video’s die aangeboden worden op Joox meestal gecaptured zijn via kabeltv.
Wat me opviel aan deze show van stand-up comedian Ellen Degeneres: ze treedt op op een glanzend zwart weerspiegelend podium. Echt web 2.0.

Tetsuo , the iron man, (Tetsuo part 1), een art-movie klassieker die moeilijk te vinden is. Niet voor gevoelige zielen.

Steal this film - Joox - Een documentaire over The Pirate Bay, peer-to-peer netwerken, piracy op het internet en de reactie van Hollywood.

Bedenking: hoe komt het dat een niet helemaal legale dienst zoals Joox zoveel makkelijker functioneert dan een legaal initiatief zoals Joost? Ik heb het niet over de content, maar over de technische aspecten. De documentaire Steal this film is niet alleen super qua kwaliteit, je hoeft ook helemaal niets te installeren om ze te bekijken.
Maar het copyright aspect is geen makkelijk probleem. De documentaire Steal this film geeft alvast heel wat stof tot nadenken…

Twee demo’s van Microsoft Surface, een interactief scherm dat bijvoorbeeld wachttijden in hotel lobbies moet verlichten. Een Microsoft product dat helemaal gebaseerd is op drag-and-drop.
Leuk, maar als je wat onhandig bent, zoals ik, en je zit op restaurant aan een tafeltje dat eigenlijk een interactief Surface scherm is, moet je toch opletten dat je ellebooggewijs niet ongewild 17 dame blanches bestelt.

Net mijn Belgacom Bill Online service opgezegd. Met die Bill Online service ontvang je je facturen via internet, omdat dat milieuvriendelijker is (goedkoper is voor Belgacom).
Ik heb hier vroeger al eens gezaagd over het gebruiksonvriendelijke systeem met paswoorden, cryptische foutmeldingen, enzovoort. Ik ben bang dat er nog een laatste rant bij moet.
Vandaag kreeg ik vide de post een brief dat mijn Belgacom diensten op minimumtarief gezet zouden wegens openstaande factuur. “Het bedrag vermeld in de eerste herinnering was namelijk nog niet betaald.” Welke eerste herinnering? Ik viel uit de lucht. Ik zit namelijk in het Belgacom Bill Online systeem. Ik wilde dat wel eens uitproberen.
Het Bill Online systeem bestaat eruit dat ze je af en toe een mail sturen waarin staat: “Er zit een nieuw bericht in uw Belgacom Bill Online mailbox”. Je moet dan inloggen op de Belgacom website om dat bericht te bekijken. Zo’n type mails delete ik bijna automatisch. Er staan geen details in, geen vermelding waarover dat bericht eventueel zou gaan. Eigenlijk beschouw ik zo’n mail als spam.
Maar de mevrouw van de Belgacom klantendienst wist me te vertellen dat met dat bericht bedoeld wordt dat je je factuur moet betalen.
“Waarom zet u dan niet in uw mail dat het om een factuur gaat?” vroeg ik aan de Belgacom bediende. “Maar wij sturen u enkel een bericht als u een factuur hebt!” antwoordde de Belgacom bediende ongeduldig.

Belgacom stuur mij elke week verschillende berichten. De Skynet nieuwsbrief, mails over nieuwe producten, het aanbod telefoons van de maand, enz. En ondertussen bellen ze ook geregeld op om smile-paketten en andere superformules te verkopen. Dat is volgens mij helemaal niet milieuvriendelijk en het werkt gevoelig op mijn spamzenuwen (of op mijn gevoelige spamzenuwen).

Ik voel het zelf zo aan: hoe meer onnodige reclamemails ik krijg van een bedrijf, hoe minder geneigd ik ben om nog in te gaan op hun verzoeken om in te loggen op websites met e-services. En afgelopen maand was de maat vol. Misschien moet ik mijn persoonlijke spamfilter toch eens wat bijstellen.

Crossposted op www.brakkehondblogt.be

In Amerika woedt momenteel een fel debat over literaire kritiek op het internet. Zijn literaire blogs een even betrouwbare bron van informatie dan de gedrukte pers?
Vandaag verscheen in De Standaard het essay “Handelaren in kritiek” van Corine Vloet. Aanleiding: het verdwijnen van literaire krantenkaternen in Amerikaanse kranten. Literaire weblogs nemen seeds meer de taken van de verdwijnende boekenbijlagen over.

Enkele weken geleden staken ook de Belgische internetjournalisten de koppen samen op het debat “Internetkritiek: vervlakking of verrijking?” in de Vooruit.
Het kunstencentrum lanceerde trouwens eerder dit jaar een gloednieuwe website waar je als cultuurliefhebber zelf recensies, foto’s en commentaar kan delen met anderen Vooruitgangers over de voorstellingen die je gezien hebt.
Vooruit gelooft in het principe dat recensies van amateurs constructief werken en anderen kunnen aanzetten om een voorstelling te gaan bekijken.

Die honderden amateurs die in hun vrije tijd een stukje bloggen over een boek dat ze gelezen hebben, zal dat afbreuk doen aan de recensie in de krant, zoals sommigen beweren?
Zullen de recensies van geregistreerde leden van de Vooruit website zwaarder doorwegen dan de opinie van de theatercriticus? Ik denk het niet.
Mensen bloggen en maken deel uit van community’s omdat ze anderen willen leren kennen. Ze willen contacten leggen, nieuwe dingen leren kennen en communiceren met verwante zielen. Het internet is de plaats bij uitstek om mensen te vinden die jouw heel bijzondere interesse delen. Hoe vaak is er niet al geschreven over “niche”-marketing op internet en het model van The Long Tail en the wisdom of crowds. Vele kleintjes maken één grote, maar dan net omdat al die kleintjes hun eigen specifieke interesse of invalshoek hebben. Niet omdat ze vervlakking en generalisering nastreven.

Communiceren en connecteren is het eerste doel. En op elke community-website connecteer je met anderen door een profiel aan te maken en daarop je interesses in te vullen: je favoriete boeken, films en muziek. In dit opzicht is het dan ook niet verwonderlijk dat veel internauten zich bezig houden met het recenseren van boeken of cd’s.
Maar voor de doorsnee blogger zijn de feedback en reacties het belangrijkst.
De weblogrecensie is dus helemaal niet gelijk aan de recensie van de journalist. Ander medium, andere bedoelingen, andere invalshoek, ander bereik.
Een krant heeft een oplage van honderdduizenden exemplaren, maar als je toevallig informatie over een obscuur boek zoekt, zal je die eerder via het internet kunnen opsporen dan via de boekenbijlagen van de krant. Wie weet heeft een blogger erover geschreven en kan je hem/haar persoonlijk contacteren.

De media evolueren snel en grote mediabedrijven houden nu eenmaal niet van snelle, moeilijk voorspelbare veranderingen. Niet alleen de mediagroepen en kranten maar ook de Vrt is aan een grondige herschikking toe. De mediabedrijven weten niet wat ze eerst moeten doen: hun bedrijf lanceren op Youtube, Facebook, Myspace, Twitter, een blog beginnen of een community-website lanceren. De tijd tikt en de jeugd – het potentiële doelpubliek van morgen- brengt steeds meer tijd al surfend, chattend, bloggend door. Daar gaat het ook om: de jeugd van tegenwoordig verdeelt zijn tijd anders. De traditionele krant op de trein wordt vaak vervangen door Ipod beluisteren of smssen. Het aandeel van de krant wordt kleiner. De mediataart moet verdeeld worden onder veel meer spelers. En ook de adverteerders schuiven zenuwachtig een heel klein beetje met hun budgetten.

In dit interview over nieuwe media en citizen journalism zegt Patrick Saliën (Chef online van Het Nieuwsblad) dat de jobinhoud van de doorsnee journalist zal veranderen in de toekomst. Journalisten zullen veel meer een filter zijn voor user-generated content. Zij checken bronnen, situeren artikels, trekken na op betrouwbaarheid en bewaren de kwaliteit.
Vandaag stond in de krant dat Tessa Vermeiren, de directrice en populaire columniste van Knack Weekend voortaan de lifestylesites van Roularta zal gaan leiden.
Vermeiren zegt in een artikel in De Morgen:

“Sommige journalisten van mijn generatie denken dat ik gedegradeerd ben. Ze beschouwen het internet als iets minderwaardigs of nemen het niet au sérieux. Ik zie dat alleszins niet zo.”

Soms zal een amateur, zoals bijvoorbeeld de Bagdad blogger als bevoorrechte getuige gepubliceerd worden in kranten en tijdschriften.
En amateurs zullen op literaire blogs boeken en poëziebundels bespreken.
Maar of de boekenbijlagen blijven bestaan, dat lijkt mij helemaal niet van hen af te hangen.

Meer over internetkritiek:

Lees het artikel “Handelaren in Kritiek” van Corine Vloet in De Standaard en bekijk de reacties op het forum.

Vorig jaar schreef Johan Vandenbroucke al over literaire kritiek op het internet in De Morgen (“Weblogs en cafédiscussies”, 06/09/2007).

Het nogal controversiële statement van internetcommunicatiespecialiste Clo Willaerts voor het Vooruit debat kan u hier bekijken: